جنبش سبز، یک گام به پیش

سال ها پیش در اوایل همین قرن حاضر، رضا شاه ماموران شهربانی را خانه به خانه مردم می فرستاد تا دم در خانه گوش بایستند مبادا که در خانه ای رادیو باشد و صدای بیگانه را گوش کنند. مشابه همین کار برای کتاب در دوران محمدرضا شاه اتفاق افتاد، در آن زمان داشتن برخی کتاب های مذهبی و چپی گناهی بود که ساواک به راحتی از آن نمی گذشت. به جمهوری اسلامی که رسیدیم در ابتدا گفته می شد که صدای اسلام آنچنان رساست و منطق روحانیت آنچنان گویا که اگر رسانه ای بازگو کننده این صدا و منطق باشد دیگر جایی برای رسانه های جور واجور و هفت رنگ و خط باقی نخواهد ماند و در سالهای اول انقلاب در مورد استفاده از ویدئو نیز داستان مشابهی تکرار شد. صدا و سیمای جمهوری اسلامی اما بعد از مدت ها مهمترین حامی طرحی بود که به نام محدودیت استفاده از ماهواره توسط مجلس پنجم جمهوری اسلامی و اکثریت محافظه کار آن به تصویب رسید.

با اینحال امروز، تقریباً 83 سال پس از محدودیت های رضاخانی و کمتر از 20 سال پس از تصویب مجلس شورای اسلامی، اخباری که به گوش مردم می رسد نه در انحصار رادیو جمهوری اسلامی و نه در انحصار به اصطلاح سیمای ملی است و آش آن به حدی داغ است که دغدغه مدعیان حکومت اسلامی در دولت احمدی نژادی، شبکه تلویزیونی فارسی وان با سریال های شبانه و شبکه خبری بی بی سی با اخبار روزانه است.

توجه به این موضوع است که می تواند اهمیت بسیار زیاد تلویزیون سبز را آشکار کرده و نیز پاشنه آشیل دولتی را نمایان کند که پس از یک سال از کودتای 88 هنوز نه تنها در مقابله با شبکه های خبری از خودش نقطه ضعف نشان می دهد بلکه حتی در مقابل شبکه های سرگرمی هم ضعیف و ناتوان است.

به همین دلیل اهمیت رسانه و به خصوص رسانه ای مثل تلویزیون با گستردگی معنایی غیر قابل کتمان می شود. ارتباطی که امکان آن با توجه به استفاده بسیار زیاد از ماهواره ها توسط مردم و عدم توانایی دولت کودتا برای مقابله با آن می تواند برگ برنده جنبش اعتراضی و به خصوص جنبش سبز باشد که از دل مطالبات مردم و انقلاب ایران سر بر می آورد.

جنبش سبز به صورت گسترده مطالبات خود را در مهمترین شهرهای ایران و مراکز قدرت سیاسی و اقتصادی به منصه ظهور رساند. استفاده گسترده از رسانه هایی چون اینترنت و حتی موبایل با امکاناتی مانند پیام کوتاه و ... آنچنان تاثیر داشت که دولت کودتا در هر مناسبت و موقعیتی به اخلال در روند اطلاع رسانی اینترنتی و پیامک می پردازد و همانند روزهای اولی که از آغاز اعتراضات مردم می گذشت ابایی ندارد که کل شبکه های ارتباطی را که در اختیار خودش است قطع کند.

ماهواره اما هرچند با پارازیت دولتی مواجه می شود اما گستردگی و دامنه نفوذ آن بسیار است و می تواند جنبش را از شهرهای بزرگ به درون شهرهای کوچک و حتی روستاها ببرد. لذا اهمیتی به مراتب بیشتر از رسانه های اینترنتی دارد، به خصوص اینکه با ملاحظات دولتی در سیمای غیرملی که تار و پود آن را در دروغ و ریا و نیرنگ و تظاهر در هم تنیده است هر رسانه ای که خلاهای موجود در صدا و سیما را که بسیار هم زیاد هستند پوشش دهد می تواند موفق باشد.

تجربه "رادیو فردا" در جنوب کشور و نقاط مرزی تجربه ای بود که از چندین سال پیش با ارائه اخبار روزانه در فواصل زمانی معین و پخش موسیقی، موج رادیویی اکثر اتوموبیل های شخصی و حتی پیمانکاران دولتی را به سوی خود روانه ساخت. تجربه ای که نه تنها در اهواز و خرمشهر که حتی در عسلویه این قطب اقتصادی کشور هم، دیده شد. سوار هر خودرویی که می شدید حتی خودروهایی که توسط پیمانکاران خصوصی برای شرکت های دولتی مورد استفاده قرار می گرفت، صدای رادیو فردا به گوش می رسید و دلیل آن هم مشخضاً این بود که آنچه صدای جمهوری اسلامی می گفت آنچیزی نبود که مخاطبان می خواستند و در این بین شاید هیچ گاه مدیران دولتی از این تجربه بهره ای نبرده باشند چون با ماشین های شخصی رفت و آمد می کردند اما آنانکه در این شهرها به کارهای روزمره خود مشغول بودند تجربیات بسیاری با این رادیو دارند.

با توجه به تجربه های موفق مشابه و اینکه صدا وسیما امروز مرجعیت خود را حتی در وجه سرگرمی اش هم از دست داده است رسانه تصویری سبز به عنوان یکی از مهمترین ابزار جنبش سبز اهمیتی دارد که چشم پوشی از آن در نظر نگرفتن مهمترین ظرفیت های جنبش است.

واقعیت این است که امروز پس از یک سال از آغاز جنبش سبز، مردم در شهرهای بزرگ مانند تهران، اصفهان، مشهد، تبریز، شیراز و غیره از اخبار جنبش اطلاع مناسب کسب می کنند اما بی شک برای ارتباط با بدنه مردم در شهرها و روستاها باید تلاش بیشتری کرد و کوشید خط سانسور اخبار را به صورت کامل شکست. و این وظیفه ای است که تلویزیون سبز باید آن را به انجام برساند.

اگرچه تاسیس هر رسانه ای به خصوص رسانه ای تصویری با گستردگی ملی هزینه بسیار دارد و مقدمات زیادی می طلبد و جنبش سبز نیز در شرایط فعلی توان کار حداکثری در این زمینه را ندارد اما تاسیس رسانه ای با حداقل امکانات که در شروع خود تنها بیان کننده واقعیت های جنبش سبز باشد یعنی به ارائه اخبار و تحلیل های صحیح، به موقع و مختصر و مفید بپردازد و نیز خط تخریبی را که به نام جنبش سبز توسط رسانه های دولتی به دروغ تهیه و منتشر می شود بر ملا سازد می تواند مقدمه خوبی باشد تا در ادامه مسیر و به مروز زمان ظرفیت های بیشتری از خود نمایان سازد.

جنبش سبز می تواند و باید صدای واقعی خود را و نه صدایی را که آغشته به ریا و دورغ کودتایی است به مردم برساند و در عین حال از هیچ خط تخریبی که توسط کودتاگران دنبال می شود هراسی نداشته باشد. صدا و سیمای دولتی و کودتایی بعد از انتخابات از در اختیار قرار دادن تریبون خود به فردی که به اذعان خود دولت کودتا حداقل 13 میلیون رای داشت خودداری کرد و در واهمه افشای دروغ و نیرنگی که به جنبش می بست تاب و توان و تحمل اندک صدای آزادیخواهانه ای را نداشت. به همین دلیل رسانه جنبش سبز می تواند در این اوج سانسور دولتی به انتشار اخبار بی سانسور و از دل تصمیمات پر اشتباه حکومت کودتایی بپردازد و به سنت قرانی "فبشر عبادی الذین یستمعون القول فیتبعون احسنه" منتقل کننده آرای جنبش برای اکثریت مردم ایران باشد.

انقلاب 57، سی سال پیش انقلابی بزرگ با رسانه ای کوچک – رادیو و نوار کاست – نام گرفت. اصلاحاتی که انقلابیون راستین برای جمهوری اسلامی خود متصور هستند امروز می تواند با همان ترم رسانه ای و این بار به کمک اینترنت و تلویزیون باشد. سهم اینترنت پرادخت شده است و امروز نوبت تلویزیون است.