روز شمار حصر:

انتقاد بدون لکنت برای هتاکان به مردم و دولت

محمدجواد اکبرین نوشته است:

:small_orange_diamond:۱۶سال پیش همین ساعت‌ها بود که در زندان باز شد و یک نفر با پیراهن سفید و خونین به بندِ ما اضافه شد؛
۱۶سال است این تصویر از ذهنم نرفته مثل خیلی از تصویرهای دیگر. آن زندانی «حسنعلیِ نوریها» بود شاگرد آیت‌الله منتظری و جانباز جنگ و از رفقای شهید محمد منتظری.

:small_blue_diamond:اتهامش عجیب بود! آتش‌به‌اختیارهای آن روز ریخته بودند و مراسم بزرگداشت شهدای هفتم تیر را به هم زده بودند (لابد چون یکی از شهدای ۷تیر، فرزند آیت‌الله منتظری بود) و آقای نوریها را به اتهام برگزاری مراسم بعد از ضرب و شتم تحویل دادگاه ویژه روحانیت داده بودند.

:small_orange_diamond:او از همان روز اعتصاب غذا کرد با این درخواست که پزشکیِ قانونی جراحت‌های بدنش را ثبت کند. اما نکردند. وضعیتش را با رئیس زندان در میان گذاشتم. بعد از ۹روز اعتصاب غذای او صدایم زدند. گفتند به آقای نوریها بگویم که تنها کمکی که دادگاه ویژه می‌تواند به او بکند اینست که اگر مُرد جنازه‌اش را به خانواده‌اش تحویل دهند!

:small_red_triangle:از قضای روزگار سید ابراهیم رئیسی که حالا (با حفظ سمت در آستان قدس) دادستان ویژه روحانیت هم هست دیشب سخنرانی کرده و گفته: «منتقدان باید بدون لکنت حرف‌شان را بزنند اما اگر دهان منتقد بسته شد جامعه به سوی مرگ اخلاقی و معنوی پیش می‌رود» (رجانیوز) و البته سخن درستی است؛
کم نیستند کسانی که در دهه نخستِ انقلاب کارشان «منتقدسوزی» بود اما بعدها یا عذرخواهی کردند یا مسیرشان را تغییر دادند و در صدد جبران برآمدند. مشکل آقای رئیسی و دوستانش این است که نه تنها طی سه دهه مدیریت دستگاه قضایی، مشغول بستن دهان منتقدان بودند بلکه حتی حالا هم در دادگاه ویژه روحانیت به همین شغل شریف مشغولند! اما به دولت روحانی که رسیدند یادشان آمده که «منتقدان باید بدون لکنت حرف‌شان را بزنند».

:small_orange_diamond:اتفاقا منتقدان دولت از مداح نماز عید فطر تا طبّاخِ مسجد ارگ همه بدون لکنت و بدون نگرانی از پاسخگویی نه تنها انتقاد می‌کنند بلکه هر چه دلشان می‌خواهد به منتخبان مردم نسبت می‌دهند. به محض اینکه یکی‌شان در معرض پیگرد قرار می‌گیرد یاد ضرورتِ «نقد بدون لکنت» می‌افتند.

:small_blue_diamond:من هم با هرگونه پیگرد مخالفان دولت مخالفم؛ ولی پیشنهاد می‌کنم وقتی نیروهای عملیاتی سال‌هاست بدون مزاحم آتش‌به‌اختیارند فرمانده (اگر صداقت دارد) به جای توضیح و تفسیرِ این تعبیر به «کار فرهنگیِ تمیز» از همان اول ادبیاتش را «تمیز» کند. «انتقاد بدون لکنت» یک ضرورت است به شرط آنکه فقط برای نقدِ مردم و منتخبان‌شان تجویز نشود.